Home"
  Αρχική     Ταξιδιωτικός Οδηγός     Τα Νέα μας     Επικοινωνία     Χάρτης του Site     Πολιτιστικός Σύλλογος  
GreekEnglish (United Kingdom)
Click to support usClick ads to support analipsi-village.gr ! 

Thank you !

 

  You are here:  Home Ιστορική Αναδρομή
Ιστορική Αναδρομή Εκτύπωση E-mail
Το όργωμα
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μετόχι στην περιοχή του Αγγισαρά Χερσονήσου, που το 'λεγαν ΣΒΟΥΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙ.
Την ονομασία του την πήρε από τον πρώτο οικιστή του, τον Τούρκο τσιφλικά Σβούρο,

Δεν γνωρίζουμε πότε κτίστηκε και πότε πρωτοκατοικήθηκε δε γνωρίζουμε ακόμη πότε εγκαταλείφθηκε από το Σβούρο και για ποιούς λόγους ,Αν μαζί του κατοικούσαν κι άλλοι Τούρκοι ή Ρωμιοί.

Πότε εγκαταστάθηκαν σ' αυτό οι πρόγονοί μας κ.ά. Γνωρίζουμε μόνο πως στην απογραφή του ελληνικού πληθυσμού το 1920 αναφέρεται με 68 κατοίκους. 

Η κύρια ασχολία τους ήταν η κτηνοτροφία ,το λιομάζωμα και η καλλιέργεια σιτηρών όπως κριθάρι και στάρι.

Κατά την περίοδο της παρακμής της Τούρκικης κατοχής στην Κρήτη ,αρκετοί κάτοικοι του Οροπεδίου οι οποίοι συνήθιζαν να μετακινούνται τον χειμώνα στις πεδινές περιοχές για να βοσκούν τα ζώα τους ,άρχισαν να αγοράζουν τα καταλύματα από τους κατατρεγμένους Τούρκους οι οποίοι διαισθανόταν το τέλος της παραμονής τους στην Κρήτη έπειτα από τόσα χρόνια.

Έτσι από τότε και κάθε χειμώνα αρκετοί βοσκοί με τις οικογένειες τους περνούσαν τους χειμερινούς μήνες στην περιοχή αφού στο Λασίθι λόγο των άσχημων καιρικών συνθηκών.

Στο μετόχι κατοικούσαν από πολύ παλιά προσωρινά κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου και Αβρακόντε από το Οροπέδιο Λασιθίου, που κατέβαιναν (παραχείμαζαν) για γεωργικές ή κτηνοτροφικές εργασίες.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ-ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΉΘΗ ΚI ΕΘIΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Γέροντας χωρικόςΟι κάτοικοι του μετοχιού ήσαν όλοι γεωργοί.
Μετά τα πρωτοβρόχια κι αφού έσπερναν πρώτα στο Λασίθι, ξεκινούσαν από το Οροπέδιο και κατέβαιναν στο μετόχι μαζί με τα ζώα τους(το ζευγάρι, τα μαρτάρικα, τις κότες, τα κουνέλια κ.ά.), τα ζυγάλετρα και τα απαραίτητα τρόφιμα.
Ξεκινούσαν το πρωί κι έφθαναν με τα πόδια το βραδάκι στο μετόχι. Ξεφόρτωναν το ζώο έξω από το σπίτι και μετά άναβαν θυμάρια ή αχινοπόδια και τα περιέφεραν αναμμένα στο εσωτερικό του σπιτιού για να κάψουν όσο πιο πολλούς ψύλλους μπορούσαν ,που έκαναν σύννεφο στο πέρασμα του ανθρώπου.
Την άλλη κιόλας μέρα άρχιζαν το ράβδισμα των ελιών. Αυτό γινόταν με ντέμπλες πάνω σε λιγοστές λινάτσες ή μυλόπανα ενωμένα ανά δύο. Η μεταφορά ελιών γινόταν με τα ζώα. Οι ελιές αυτές το βραδάκι έπρεπε να λιχνιστούν κάνοντας το λεγόμενο "μακρύ ποταμό" για να καθαριστούν από τα φύλλα κι άλλες ξένες ύλες. Μετά σωριάζονταν μες στην αποθήκη.

Υπήρχε τότε η νοοτροπία ότι οι ελιές έπρεπε να σιτέψουν, να ωριμάσουν για να βγάλουν πολύ και καλό λάδι.
Δεν γνώριζαν ότι με την παραμονή τους αυξάνονταν τα οξέα του.

 
Ελιά
Μετά την ολοκλήρωση του ελαιομαζώματος και το άλεσμα των ελιών, έφτιαχναν τους τηγανίτες με το καινούριο λάδι. Ακολουθούσε το ανέχυμα των χωραφιών για να ξεραθούν τα ζιζάνια και να προετοιμαστούν για τη σπορά. Κοντά στο ζευγά ακολουθούσαν οι βοηθοί τους. Διάλεγαν τα ζιζάνια μπαμπακούλια, καλοκαιρινούς (είδος αγκαθιών που αναπτύσσονταν το καλοκαίρι) που τα έκαιγαν και τον έγκρουστα που τον έπλυναν στις γούρνες των πηγαδιών, τον στέγνωναν και τον έδιναν στα μεγάλα
ζώα σαν επιδόρπιο, συμπληρωματική τροφή.

Ακολουθούσε η σπορά του ροβιού, του κριθαριού και της ταγής. Και ύστερα των πατατών σε ελαφρά, αμμώδη εδάφη .Τυχεροί όσοι είχαν χωράφι κοντά στον Αποσελέμη ποταμό ,που ήταν αμμώδες και λιπαρό, εξαιτίας των υλών που εναπόθετε όταν ξεχείλιζε. Οι πατάτες ήσαν άνυδρες κι έβγαιναν τέλη της Άνοιξης.
Οι μεγαλύτερες σαν τ' αυγά αλλά νοστιμότατες, αποτελούσαν την κύρια τροφή των θεριστάδων. Βραστές, τηγανητές και γιαχνί ήταν σε καθημερινή βάση.
Όταν τέλειωναν τα οργώματα και τη σπορά έκαναν ζευγαρικά στους Χερσονιώτες και Γουβιανούς.

Η γεωργία βέβαια ήταν πρωτόγονη. Μια γεωργία παραδοσιακή που ερχόταν κατευθείαν από την Ομηρική ή την Ησιόδειο εποχή
Τα ζώα έπρεπε να ταϊστούν, να ποτιστούν και να καθαριστούν 2 φορές τουλάχιστον την ημέρα .Το πότισμα ήταν σωστό μαρτύριο γιατί τα δύο πηγάδια του μετοχιού ήσαν πολύ βαθιά και το νερό για να βγει στην επιφάνεια με τον κουβά ή την ντενέκα και να γεμιστούν οι γούρνες ήθελε πολλή δύναμη. Και επειδή την ίδια ώρα έπρεπε να ποτιστούν , συγκεντρώνονταν γύρω στα πηγάδια δεκάδες ανυπόμονα και διψασμένα ζώα και πολλές φορές δεν έλειπαν οι μικροπαρεξηγήσεις.

Το μικρό μετόχι που είχε δημιουργηθεί άρχισε και μεγάλωνε ,οι άνθρωποι του Οροπεδίου μετέφεραν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους (έστω και για το μισό χρόνο),και έτσι δεν άργησε να ανεγερθεί και η εκκλησία ,σύμβολο τις θρησκείας όπου διακατείχε τους φτωχούς χωρικούς.

 

Το όνομα που δόθηκε σε αυτό το μικρό ξωκλήσι ήταν "Ανάληψη" και από την πέτρινη αναγραφή που υπάρχει πελεκημένη πάνω από την παλιά θύρα ενδείκνυται ότι αποπερατώθηκε το 1896.

Αρκετά χρόνια πέρασαν και το σκηνικό παρέμενε το ίδιο ,τον χειμώνα οι λιγοστοί άνθρωποι κατέβαιναν για να ξεχειμωνιάσουν και την άνοιξη ξαναγύριζαν στο Οροπέδιο Λασιθίου ,το καλοκαίρι οι κάτοικοι της Παλιάς Χερσονήσου καλλιεργούσαν μποστάνια όμως η ανυδρία αποτελούσε έναν ανασταλτικό παράγοντα γι αυτούς και τις καλλιέργειες τους.

Αυτά περίπου σε γενικές γραμμές συνεχιζόταν μέχρι και το πόλεμο του '40.

Κατά την Γερμανική κατοχή ,οι κάτοικοι δεν αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα όπως εκτελέσεις κλπ, εκτός από την πεινά και την μιζέρια που υπήρχε.

Αρκετοί λένε ότι σε αυτό συνετέλεσε η διάσωση και η περίθαλψη κάποιου Γερμανού αξιωματικού ,συγκεκριμένα ήταν ένας από τους πολλούς αλεξιπτωτιστές που κατ έπεσαν στην παράλια και περιοχή του Αποσελέμη ποταμού.

Έτσι μετά τον πόλεμο και κατά τις δεκαετίες του '60 και '70 ο πληθυσμός άρχιζε να αυξάνεται με αργούς ρυθμούς ,ο οικισμός άνηκε πλέον στην κοινότητα Χερσονήσου.
Το όνομα βέβαια παρέμενε το ίδιο από παλιά "Σβούρος".

 

Στη γειτονιά..

Την δεκαετία του '70 ένα νέο όνομα για τον οικισμό άρχισε πλέον να ακούγεται , η παλιά εκκλησία που είχε πλέον γίνει ένα αναπόσπαστο και σημαντικό χαρακτηριστικό του τόπου αυτού έδωσε τον όνομα της στο μικρό χωριό η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Τα επόμενα χρόνια ήταν σταθμός στην ανάπτυξη και την οικονομική άνθιση του τόπου ,γιατί ανθούσαν παράλληλα εκατοντάδες καλλιέργειες γαρύφαλλων αλλά και άλλων λουλουδιών. Μπορούμε πάντως με δυο κουβέντες να χαρακτηρίσουμε την περίοδο αυτή ως "Χρυσή εποχή του Γαρύφαλλου" ,αφού πολλοί άνθρωποι κυρίως γεωργοί ασχολήθηκαν και μπόρεσαν να έχουν καλύτερες συνθήκες επιβίωσης .Αλλά και ο τόπος έγινε πλέον ποιο παραγωγικός πράγμα που ωθούσε τους κάτοικους στην μονιμοποίηση τους στο χωριό.

Τα γαρύφαλλα απλωνόταν σε όλη την περιοχή στα γύρο χωράφια και έφταναν και ως τον Ανισσαρά ,τα Αγριανά ,τον Αποσελέμη και στου Νταιμπή όπου από τα παλιά χρόνια αποτελούσε ένα χάνι για τους οδοιπόρους που περνούσαν με προορισμό το Ηράκλειο κτλ.

Κάθε πρωί αυτοί που είχαν τα θερμοκήπια πήγαιναν στα γύρο χώρια και έπαιρναν τους εργάτες, οι οποίοι κουτσοκόρφιζαν ,έκοβαν , μάτσαζαν, ξεπατώνανε τα γαρύφαλλα ανάλογα την εποχή .
Μια φορά την εβδομάδα , κάθε Σάββατο ερχόταν το φορτηγό στην πάνω "Χερσόνησο" και φορτώνανε τις κουτές με τα μάτσα το κάθε μάτσο είχε 20 γαρύφαλλα!

Αυτό γινόταν αρκετά χρόνια από τους ποιο πολλούς κάτοικους, άλλοι όμως είχαν πρόβατα ,άλλοι φύτευαν ντομάτες αγγούρια ,και το καλοκαίρι "καρπούζες" !
Έτσι εξασφάλιζαν το ψωμί τους και έκαναν καλό καλιμέντο. Με λίγα λόγια αυτές ήταν οι ποιο σπουδαίες ασχολίες από τις οποίες ζούσαν οι κάτοικοι του χωριού μας έως ότου άρχισε να κάνει δειλά δειλά τα πρώτα του βήματα ο τουρισμός.

 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που το κοσμοπολίτικο λιμάνι της Χερσονήσου είχε αρχίσει να προσελκύει τους επισκέπτες της Κρήτης ώσπου να γίνουν κάποια στοιχειώδη έργα υποδομής για τουρισμό στην Ανάληψη.

Ενώ 5 χιλιόμετρα παραπέρα άκμαζε η Χερσόνησος ,το χωριό δεν είχε παρά μόνο 4 καφενεία και 3 μπακάλικα .Αν θυμάμαι καλά ένα ξενοδοχείο που χώριζε το χωριό από τον Ανισσαρά υπήρχε από τότε το όνομα του ήταν Lyttos.

Με την πάροδο των χρόνων εκεί κάπου στο '87 έως '89 άρχιζαν να κάνουν την παρουσία τους κάποια μικρά ξενοδοχεία και μικρές ταβερνούλες.

Έτσι η Ανάληψη δεν άργησε να γίνει πόλος έλξης πολλών επισκεπτών οι οποίοι ήθελαν την γαληνή και την ηρεμία του μικρού μας χωριού αλλά και για αυτούς που ήθελαν να είναι κοντά στο Λιμάνι Χερσονήσου για τις νυκτερινές τους εξορμήσεις.

Ένας κύριος οικονομικός πόρος ήταν πλέον ο τουρισμός ,έτσι όλο και ποιο πολλοί άρχισαν στην αρχή με δυσκολίες να ασχολούνται με τον τουρισμό.

Σημαντικός παράγοντας σε αυτήν τη επιτυχία υπήρξε η φιλοξενία η οποία χαρακτηρίζει εμάς τους Έλληνες από αρχαιότατους χρόνους.

Το ΚέρασμαΈτσι η συνεχιζόμενοι εξέλιξη και ανάπτυξη του τόπου μας οφείλετε κατά κύριο λόγο στο τουρισμό.
Στις μέρες μας ο επισκέπτης μπορεί να περάσει ξένοιαστες και καλές διακοπές αλλά σύγχρονος να ανακαλύψει τις ομορφιές ,να νοιώσει την φιλοξενία αλλά και να ακούσει και ένα καλημέρα από τους θαμώνες του καφενείου του Μανέτα καθώς θα περνάει στο δρόμο.

Αυτή η ιστορική ανάδρομη έγινε για να δοθεί η δυνατότητα σε εσάς τους επισκέπτες του τόπου μας να γνωρίσετε την μικρή ιστορία του χωριού μας ,να είστε σίγουροι ότι υπάρχουν και αρκετά ιστορικά στοιχεία τα οποία θα προσπαθούμε πάντοτε να καταγράφουμε .

Πηγές:
Analipsi-Village.gr
Εμμ. Μπελιβάνη( Συντ. Δάσκαλου)

 
FacebookMySpaceTwitterDiggDeliciousStumbleuponGoogle BookmarksRedditNewsvineTechnoratiLinkedinMixxRSS Feed
Διαφήμιση

Click to support usPlace your ads here to support analipsi-village.gr ! 

Thank you !

Copyright © 2017 Analipsi Hersonisos Crete . Village Info - Travel Guide. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Analipsi Village Ανάληψη Χερσονήσου, Κρήτη . MXP Powered
Top